To the Dazzling Darkness - prolog

Być albo nie być, to wielkie pytanie.
Jestli w istocie szlachetniejszą rzeczą
Znosić pociski zawistnego losu
Czy też, stawiwszy czoło morzu nędzy,
Przez opór wybrnąć z niego? - Umrzeć - zasnąć -
I na tym koniec. - Gdybyśmy wiedzieli,
Że raz zasnąwszy, zakończym na zawsze
Boleści serca i owe tysiączne
Właściwe naszej naturze wstrząśnienia,
Kres taki byłby celem na tej ziemi
Najpożądańszym. Umrzeć - zasnąć. - Zasnąć!
Może śnić? - w tym sęk cały, jakie bowiem
W tym śnie śmiertelnym marzenia przyjść mogą,
Kiedy zrzucimy z siebie więzy ciała,
To zastanawia nas: i toć to czyni
Tak długowieczną niedolę; bo któż by
Ścierpiał pogardę i zniewagi świata,
Krzywdy ciemiężcy, obelgi dumnego,
Lekceważonej miłości męczarnie,
Odwłokę prawa, butę władz i owe
Upokorzenia, które nieustannie
Cichej zasługi stają się udziałem,
Gdyby od tego kawałkiem żelaza
Mógł się zwolnić? Któż by dźwigał ciężar
Nudnego życia i pocił się pod nim,
Gdyby obawa czegoś poza grobem,
Obawa tego obcego nam kraju,
Skąd nikt nie wraca, nie wątliła woli

             ...a gdy otworzył oczy, otaczała go ciemność i pustka, z jaką się nigdy w życiu nie spotkał. Zdawało mu się, że sama śmierć połknęła go całego i związała w swym wnętrzu bez wyjścia. Jego umysł szalał, jednak ciało wciąż pozostawało nieruchome niczym zmrożony przez lata kamień. I to, co budował przez całe życie stało się niczym, gdy uleciało w ciągu sekundy. Gdzieś, w głębi nieruchomego serca słyszał głosy swoich przyjaciół, ale żadnego nie mógł rozróżnić na tyle dobrze, by go wysłuchać. Zamknął więc oczy, pozwalając by błyszcząca ciemność zabrała go ze sobą. Lecz, kiedy pogodził się ze swoim przeznaczeniem, ktoś niepowołany musiał je zmienić. Ożył. Zobaczył barwy na nowo, usłyszał nowe głosy, wypierające dźwięki dochodzące z serca, które zaczęło bić. Akurat on ocalał.