When you leave me, don't look back. Druga część.

Khhh... nie do końca wyszło mi tak, jak miało mi wyjść... Mam nadzieję, że nie spieprzyłam tego tak zupełnie.

 UWAGI: Sad end. 

                                               *

-Kyouyou...-wyszeptałeś równie zszokowany. Znowu wypowiedziałeś moje imię. To brzmiało jak najświętsza modlitwa. Chciałem się zatopić w twoim głosie, ale nie mogłem. Już nie. Oddychałem ciężko. Czemu wróciłeś? Czemu zburzyłeś mój świat, wykreowany po twoim odejściu? Wiem, że ledwo co trzymał się siebie, ale był jedynym co mi zostało. A teraz, nie miałem nawet tego.

-Ja... nie mogę. Wybacz Takanori. Dzięki za wszystko.- wysapałem przez zęby. Ruki patrzył na mnie dużymi oczami, nie wiedział o co mi chodzi. Wyszedłem szybko z pokoju, miałem miękkie nogi. W przejściu cię mijałem. Zawładnął mną twój zapach. Miałem ochotę się na ciebie tam rzucić. Ale nie zrobiłem tego, pogorszyłoby to tylko moją sytuację.

- Nie! Kyouyou! Poczekaj.- usłyszałem twój błagalny ton.

Trzasnąłem drzwiami głośno, gdy wychodziłem. Chyba ruszyłeś za mną, ale nie zwracałem na to uwagi. Z każdym krokiem przyspieszałem, czując, jak w moich kącikach oczu zbierają się łzy. W końcu biegłem. Biegłem zostawiając ciebie i całą rzeczywistość daleko za sobą. Biegłem, by znaleźć się jak najdalej od tego wszystkiego.

Wybiegłem na zewnątrz, nie zważając na deszcz. Mijałem różnych ludzi. Niektórzy patrzyli się na mnie dziwnie, niektórzy zlewali się z szarym otoczeniem. Zobaczyłem też jakąś staruszkę patrzącą na mnie z troską.

Po policzkach ciekły mi łzy. Nie zwracając na nie uwagi, kierowałem się do dawno zapomnianego przeze mnie miejsca. Została mi tylko jedna przecznica.

Dotarłem tam. Dotarłem na dworzec. Dokładnie peron 7. Pociąg zabierający cię na lotnisko cztery lata temu, startował dokładnie z tego miejsca.

Nic się nie zmieniło od tamtego czasu. Podłoga wkładana szarym, byle najtańszym kamieniem. Filary podtrzymujące budowle poobklejane były plakatami koncertów, których data minęła już dawno temu. Ze śmietników wysypywały się śmieci. Z dachu skapywała smętne woda z deszczu.

Teraz było tu zupełnie pusto. Otworzyli nową, nowocześniejszą część dworca, z której odjeżdżała teraz większość pociągów, więc tutaj rzadko kto zaglądał. Była to tylko jedna z wielu, małych stacji na drodze do dworca głównego. Podszedłem do szarej, mocno odrapanej, ławeczki. Już dawno temu minęły lata jej świetności.

Siedzieliśmy na niej, gdy czekaliśmy na twój pociąg. Przytulałeś mnie mocno do swojej klatki piersiowej, gdyż nie mogłem zapanować nad spazmami szlochu, które mną targały. Głaskałeś mnie łagodnie po głowie. Wtulałem się w ciebie, póki mogłem. Póki byłeś przy mnie.

Teraz siedziałem sam. Opałem głowę o oparcie ławki. Było mi tak dziwnie pusto, bez ciebie obok. Tym razem nie chciałem powstrzymywać wszystkich uczuć, które się we mnie kłębiły. Siedziałem tak bardzo długo. Przypominałem sobie, jak twój pociąg ruszył.

            Ja stałem na peronie w tłumie wesołych ludzi, gównie rodziców, wysyłających swoje dzieci na studia. Nie śmiałem się. Płakałem. Głośno płakałem. Ty natomiast stałeś naprzeciw mnie, w pociągu, za grubą szybą. Też płakałeś. Przyciskałeś swoją dłoń do okna, jakbyś mógł mnie dotknąć.

- To twój brat? Musi być ci strasznie przykro, że wyjeżdża. Pewnie stracicie kontakt. - zagadnęła mnie jakaś kobieta. Była szczęśliwa i wesoła. Miałem ochotę jej coś zrobić.

- Nie jesteśmy rodzeństwem, proszę pani.- odpowiedziałem półszeptem, wciąż nie odrywając od ciebie wzroku.- To mój kochanek.

           Podszedłem do krawędzi peronu. Tablica nade mną zamrugała niepewnie, po czym ukazała godzinę przyjazdu pociągu. Czekałem więc, zezwalając wspomnieniom na pożarcie mnie żywcem.

           Gdy odjechałeś nie machałem ci, jak wszyscy pozostali. Dla mnie zaczęła się żałoba, dlaczego miałem się z tego cieszyć? Ludzie zaczęli powoli opuszczać peron. Tłum szturchał mnie i popychał, bo stałem jak wmurowany, wpatrując się w oddalające się światła pociągu. Po chwili zostałem zupełnie sam. Czekałem, sam nie wiem na co. Może na to, że zaraz wybiegniesz z dworca krzycząc, że to był tylko żart. Wtedy byś mnie przytulił i zabrał do domu.

Ale nic takiego się nie stało. Powolnym krokiem wróciłem sam do domu. Zamknąłem za sobą drzwi, dzielące mnie od świata. Zasunąłem ciemne zasłony. Zapadłem w trans.

Uśmiechnąłem się przez łzy. Za dwie minuty miał przyjechać pociąg. Jak na ironię losu, dokładnie z tej linii, którą ty jechałeś.

Stanąłem tyłem do krawędzi. Zobaczyłem cię.

- Kyouyou!- krzyknąłeś, podbiegając do mnie. Twoje zniewalające oczy były teraz całe mokre, a ty dyszałeś z wysiłku.- Obojętne co teraz chcesz zrobić, posłuchaj mnie.

- Za późno na wyjaśnianie, czy naprawianie czegokolwiek, Akira.- powiedziałem grobowym tonem.

- Nigdy nie jest za późno!- pokiwałeś głową, podchodząc jeszcze bliżej do mnie.- Kocham cię. Zawsze kochałem. Na studiach starałem się dwa razy bardziej, więc skończyłem je 2 lata wcześniej. Nie miałem nikogo po tobie. Pozwól... Daj mi drugą szansę.

Usłyszałem dźwięk nadjeżdżającego pociągu. Nie chciałem dawać ci drugiej szansy. Przestałem ci ufać. Prędzej, czy później znowu byś mnie zostawił, a tego nie zniósłbym ponownie. Raz mi wystarczył.

- Cieszę się, że byłem tym jedynym.- uśmiechnąłem się szeroko do ciebie. Złożyłem ostatni, perfekcyjny pocałunek na twoich ustach, i zrobiłem krok w tył.

           Ostatnie co pamiętam, to oślepiający blask świateł pociągu, twój przeraźliwy krzyk, powalające uderzenie i oszałamiający, lecz bardzo krótki ból. I ciemność.