Bez śladu

Emm.... To tak no... Moje pierwsze opowiadanie na zamówienie. Specjalnie dla Rokky (wiem kim jesteś ;;) . Mam nadzieje że się będzie podobało, mimo że jest dość skomplikowane, jest... oparte na piosence „Without a Trace”: the Gazette. Sądzę, że lepiej będzie się czytało słuchając jej, więc go ahead.

Zespół: the Gazette

Paring: Reituki

Uwagi: Dość skomplikowane, żeby zrozumieć, najlepiej przeczytać drugi raz

Bez śladu

Pozwalasz odejść swojej delikatnej świadomości
Powoli z bezdźwięcznym krokiem
Obracasz się w popiół i rozsypujesz wokół
Właśnie tak… Właśnie tak…
Bez śladu

Pamiętam jak jeszcze niedawno budziłeś się obok mnie, patrząc ciepłym wzrokiem w moim kierunku. Prawie płynne złoto, mieniące się w twoich oczach, uspokajało mnie. Myśl o powrocie do rzeczywistości wydawała się wyjątkowo absurdalna i niedorzeczna. Szary świat wydawał się być nieważnym placem zabaw Boga.

Teraz, owe dni, są jedynie czarnymi jak smoła, niewyraźnymi jak mgła, wspomnieniami, które ulatniają się z każdą sekundą, pozostawiając za sobą jedynie ból i panikę, które stały się moją domeną, sensem życia. Twoje zniknięcie spowodowało moją powolną, destruktywną śmierć.

Po Twoim odejściu, uczuciem, które we mnie tkwi jest bezużyteczność pochodząca z bezsilności
Wiję się na dnie mojej zagmatwanej świadomości,

I pytając mą podświadomość, szukam odpowiedzi
Nie mogę zobaczyć przyszłości przed moimi oczami

Błądzę na skraju świadomości, wciąż poszukując odpowiedzi na zadane wiele lat temu pytania. Nie wiem czy jeszcze żyję, czy pozostałem martwym, bezuczuciowym ciałem, zeżartym przez poczucie beznadziejności. Szukający swojego serca, czuję jego ostatnie, agonalne uderzenia, gdzieś w echu samego siebie. Ciemna pustka pochłania wszelką myśl, zrodzoną w beznadziejnym umyśle, gdzie wzrok przesłaniasz ty i twój cień.
Niczym ptak, odleciałeś, nie zostawiając po sobie danego zapachu, listu, śladu obecności. Jakby twoje istnienie było wymysłem głupca, jakim się stałem. Żadne pragnienie nie było tak dojmujące. Zaciskająca krtań tęsknota, nie pozwala mi przestać myśleć o tobie. Kiedy zdaję sobie sprawę, że spadam w otchłań, jestem już na jej dnie.

Wstrzymując swój oddech w czasie niezmiennych pór roku,
Czekając na ratunek, zamieniasz się w nicość
Moja usychająca piosenka, której nie możesz już usłyszeć
Płacze bez wyjątku.

Gdy czas przestał istnieć, wszelkie stworzenie zamarło, dając złudzenie wiecznej zimy. Oddech, niepewny, bezszelestny, ucieka w pogoni za tobą i twoimi niezrealizowanymi planami. Krwawy smak lata pozostaje gdzieś na języku, łudząc mnie marnym płomieniem ognistej nadziei. Srebrne ostrza wbijają się w moją klatkę piersiową, w miejsce, w którym kiedyś znajdowało się serce. Cieknie z niego szara, brudna krew mieszająca się z moimi zlodowaciałymi łzami.

Tam, gdzie zabrakło pasji, została nicość, pożerająca wszelkie życie, nazywana czasem moim sercem.

Tam, gdzie nie ma miejsca na miłość, pozostaje nienawiść. Tym właśnie się stałem, wyplutym strzępkiem zgniłego uczucia.
Nieprzerwany potok słów jest tylko usprawiedliwieniem. Nie mam się komu tłumaczyć, spowiedź została odrzucona, modlitwa zlekceważona. Ostatni krzyk kieruję do Ciebie, ulotnego deszczu, bezbarwnej chmurze, przelotnej chwili. Odchodzę. Uciekam. Spadam. Gdzieś na dnie oceanu, Ikar stał się moim przyjacielem.

Te łzy wylane z powodu straty,
Czy wylewają się również dla bólu, który znosiłaś?
Wszyscy odwracają swój wzrok,
I nie pomagając, pozwalają Ci umrzeć.

Chodzę po, z pozoru, pustych ulicach, ale zapełnione są one ludźmi tak samo samotnymi, jak ja. Wpatruję się bezsilnie w dal, a oni patrzą na mnie dziwnym wzrokiem, który oznacza jedynie zniewagę i podłość. Czym zasłużyłem na ten los, nienawiść całego świata?

Przez osobę, której nie znam, mam włożoną do grobu białą, delikatną lilię. Czy dziwnym było, że po moim policzku spłynęła martwa łza, kiedy pustymi oczami, ujrzałem twoją smutną twarz w tłumie?

Moje ciało jest torturowane powoli
W tym wirze, w który zostałem wciągnięty.
Z gardłem pełnym tysiąca cierni, pytam:
Czy istnieje cokolwiek, co jestem w stanie uratować?
Przyszłość umiera tuż przed moimi oczami.

Ból doprowadza mnie do skraju szaleństwa. Za mną jest nicość, przede mną męka i kwaśny ogień piekielny. Którą drogę obiorę, gdy moje serce jest rozrywane? Za kim podążę, kiedy ciebie nie ma? Strach wżera się pod moją skórę, pozostawiając za sobą odór spalonej dumy i honoru. Wydaje się, że codzienność jest nawet większym męczeństwem. Blaknące wspomnienie twojej twarzy ucieka prawie tak szybko jak ty. Gonię cię, biegnąc. Odpadają mi nogi, a ty wciąż uciekasz. Patrzę na twoje plecy, a oczy zaczynają ślepnąć poprzez rażące, białe łzy. Widzę tylko smutek i rozpacz.

Niech ta nieustannie opadająca mgła nie rozpłynie się,
Niech dowód na to, że żyłaś nigdy nie zniknie.
Jeżeli ta piosenka dotrze do Ciebie,
Jestem pewien, że uznasz ją za pełną hipokryzji.

Słowa te dotrą do ciebie, jako głuchy krzyk rozpaczy, wtedy będzie już za późno. Szara piosenka urojonego artysty będzie słyszana przez cały świat. Marsz pogrzebowy, który grasz na moich uczuciach. Kiedy zauważysz mój brak, będziesz wiedział jak okropną torturą było twoje szczęście. Twoje ślady, odbite na moim życiu, zniknęły bardzo dawno, a nadzieja zgasła razem z nimi. Myślisz, że będę płakał po swojej śmierci? Masz rację, umrę dwa razy. Jestem hipokrytą, bo wciąż żyję, i jak na złość, moje ciało ma się całkiem dobrze.

...i zdaję sobie sprawę z tego, że to moja wina.

Akira.