Lęk IV

Wiecie, tak sobie czasem myślę, czy nie powinnam przestać pisać. Nie wychodzi mi to tak, jakbym chciała.

No cóż, ale zapraszam do czytania.

[Narracja Kai]

          Nie sądziłem, że minął tylko tydzień. Leżałem przez ten cały czas w szpitalu, ale roznosiło mnie. Nie wiem, czy ze złości, ponieważ pozwoliłem odejść Takanoriemu, czy z bezradności, bo byłem udupiony w jednym miejscu, i nie mogliśmy zacząć nagrywać. Mimo złamanego żebra, wziąłem się za pracę. Poprosiłem Aoiego za którymś razem, żeby przywiózł mi papiery dotyczące trasy koncertowej. Nudziło mi się, a planowanie było dość praco i czasochłonnym zajęciem. Miałem trochę żalu do pozostałych, że nawet nie zaproponowali pomocy. Inna sprawa, że ja na pewno odmówiłbym, o ale cóż...

Słyszałem, że Ruki i Reita zamieszkali razem. Nie mogłem nic na to poradzić. Już nie. Pogodziłem się z tym, ale wcale nie musiało być mi to na rękę.

          Umówiłem się w knajpce, sam nie wiem z kim. Jakaś mały klub, w centrum Tokio. Gość miał mi przynieść amfetaminę. Tak, upadłem na tyle nisko, żeby musieć zażywać te gówna. Co miałem na to poradzić?

Było już po zmroku. Światła restauracji i pubów nocnych rozjaśniały główną ulicę. Zszedłem w boczną dróżkę, prowadzącą do miejsca spotkania. Byłem pełen obrzydzenia do samego siebie...

Wstąpiłem do lokalu, i od razu uderzyła mnie fala zapachu alkoholu. Nienawidziłem alkoholu. Nie piłem. Podszedłem do małego stolika w kącie i zakryłem szczelnej usta i nos kołnierzem kurtki. Facet momentalnie mnie zauważył. Usiadł obok mnie, rozglądając się uważnie dookoła.

- Co taki przystojny mężczyzna robi sam w gejowskim pubie?- zagadnął ze wstrętnym uśmiechem. Miał dłuższe czarne włosy, które opadały mu na oczy.

- Czekam na towar, więc się lepiej pośpiesz.- odpowiedziałem lodowatym tonem.

- Gdzie ci się tak śpieszy, księżniczko? - zaśmiał się gromkim śmiechem. Przysunął się bliżej mnie, przez co poczułem zapach jego perfum, mieszających się z wszechobecnym smrodem alkoholu.

- Weź się wal, koleś. To nie burdel, a ja nie jestem dziwką.- syknąłem do niego. Popatrzył na mnie zdziwiony. Wyciągnął z kieszeni małe zawiniątko i podał mi je. Zostawiłem na stoliku wcześniej odliczoną sumę i wyszedłem z lokalu pośpiesznie.

Wracałem do domu, nawet nie zauważając po drodze ludzi, których mijałem. Wszystko zlewało mi się przed oczami. Chciałem tylko znaleźć się w domu, by móc wreszcie zażyć narkotyk, którego tak mi brakowało od dłuższego czasu.

         Po wejściu do domu, od razu skierowałem się do salonu, a dokładniej, do małego szklanego stoliczka na kawę. Wyjąłem z torby pakunek z amfetaminą i butelkę wody. Usypałem z białego proszku cieniutką białą kreseczkę. Chwyciłem rurkę i wdychnąłem go. Natychmiastowo odchyliłem głowę do tyłu, czując gorzkawy zapach w nosie. Poczekałem chwilkę, po czym wziąłem na oślep butelkę wody i zacząłem pić ją zachłannie.

Opadłem na plecy. Zamknąłem oczy w oczekiwanie na działanie. Amfetamina nie zawiodła mnie, już po chwili poczułem nagłą falę radości, graniczącej wręcz z euforią. Zacząłem się niekontrolowanie śmiać. Głuchym, pustym śmiechem.

P jakimś czasie uchyliłem powieki i usiadłem po turecku.

- To...znowu...ty....-próbowałem powiedzieć przez nagłe wybuchy spazmowego śmiechu. Naprzeciw mnie siedziałem ja sam. Wyglądałem chyba nieco inaczej niż zazwyczaj. Nie uśmiechałem się.

- Tak, to znowu ja.- prychnąłem kręcąc z politowaniem głową.- A kogo innego mógłbyś się spodziewać w takim stanie?

- Wiesz, zacząłem się przyzwyczajać, że tak często mnie odwiedzasz.- powiedziałem tłumiąc jakoś śmiech.

- I co? Uważasz, że to dobre?

- Co takiego?

- To, co robisz.- wskazałem na siebie palcem, a zaraz potem na w połowie puste opakowanie po narkotykach.

- Kto, jak kto, ale ty nie powinieneś mnie oceniać.- uśmiechnąłem się sięgając po butelkę z wodą. Pokazałem na nią drugiemu mnie, niemo pytając, czy chciałby się napić. Pokiwał głową, więc podałem mu butelkę.

- A to czemu?- uniósł brwi, upijając parę łyków. Oddał mi z powrotem napój.

- Bo sam mnie na to namówiłeś.- odchyliłem się i ponownie opadłem na podłogę.

- Poobijasz się, nie czując tego, a potem będziesz narzekał, że cię wszystko boli.-mruknąłem pod nosem.

-Coś mówiłeś?- uśmiechałem się ironicznie.

Znowu zacząłem się śmiać, w przypływie następnej fali euforii. Aż się zakrztusiłem. Położyłem się na boku, próbując się opanować. Przygryzłem wargę, by zdusić śmiech. Odczekałem chwilkę i wziąłem parę głębszych oddechów.

- Już? Skończyłeś? - zlustrowałem siebie, stojąc przy oknie, patrząc na ruchomą ulicę.

- Nie uważasz, że cała ta sytuacja jest zabawna? - wciąż leżałem na podłodze, wpatrując się głupio w nóżki od szklanego stolika.

- Wybacz, Tanabe, ale niezbyt. - usłyszałem swój własny głos nad głową. Otworzyłem oczy, wpatrując się we własne rozszerzone źrenice.

- A to dziwne, jak na ciebie, słoneczko.- zaśmiałem się sobie prosto w oczy. - Przecież kiedyś śmieszyło cię wszystko.

- Jak sam powiedziałeś, kiedyś. - burknąłem siadając obok siebie.

- Bardzo dobrze wiesz czyja to wina.- odpowiedziałem wpatrując się w siebie.

- To nie jego wina. Nie wybierał osoby, w której się zakochuje.

- Nie oszukujmy się! Oboje wiemy, że to jego wina. Mógł nas przecież wybrać, ale wolał tego idiotę.

- Wiem, że trudno ci się z tym pogodzić, ale miłość nigdy nie wybiera.

Wzdychnąłem ciężko, patrząc na sufit.

- Może masz rację...- skierowałem wzrok na siebie. - Ale czemu to zawsze ja muszę być tym odrzuconym, tym niepotrzebnym. Tym, który zawsze usuwa się w cień, żeby wszyscy inni byli szczęśliwi. Czemu to zawsze ja muszę dbać o innych, a nigdy nikt o mnie?

- Zawsze zadajesz te pytania... a wiesz przecież, że nie znam na nie odpowiedzi.- uśmiechnąłem się do siebie pocieszająco.- Wiem co czujesz jak nikt inny...

- Jakby na to nie patrzeć, jednak jesteśmy ta sama osobą, czujemy to samo.- powiedziałem.

Nastała cisza. Podniosłem się i chwyciłem leżącą na kanapie gazetę z zeszłego tygodnia. Przeglądałem ją znudzonym wzrokiem.

- Hej... Nie uważasz, że to jakieś dziwne?-podniosłem na siebie wzrok.

- Cóż takiego znowuż?- prychnąłem.

- Nie słyszałem wcześniej nigdy, żeby po amfetaminie pojawiały się halucynacje.

- Ehh... Tanabe, my jesteśmy inni. Na nas zapewne wszystko inaczej działa.

- Zapewne masz racje...- opuściłem głowę.

Znowu cisza. Ponowiłem czytanie gazety. Jak zwykle nic ciekawego.

- Powiedz mi, co ty w nim widzisz?- znowu przerwałem sobie czytanie.

- Tłumaczyłem ci to już. Poza tym, bardzo dobrze to wiesz.

- Ale nadal nie mogę zrozumieć, dlaczego my tak przez niego cierpimy.

- Bo to miłość.

- Tylko dlatego?

- W odpowiednim czasie powiem ci, czym jest miłość. A zasadniczo, sam to powiesz.

- Czy to jest pożegnanie?- spojrzałem w swoje czarne tęczówki.

- Obawiam się, że tak. Trzymaj się jakoś stary. Pamiętaj, że zawsze jestem z tobą. A raczej, zawsze jestem tobą.- uśmiechnąłem się.

- Nie dramatyzuj już tak, oboje wiemy, że zapewne niedługo się spotkamy.

Pokiwałem głową. Zamknąłem oczy, opadając z sił. Dowlokłem się do łóżka, zabierając po drodze torbę. Szedłem jak pijany. Obijałem się o każdy możliwy mebel, lub ścianę, jeszcze nie czując bólu, który hamowany był przez amfetaminę. Nie myślałem, że narkotyk przestanie działać po tak krótkim czasie. Ze mną naprawdę musiało być coś nie tak, skoro nawet narkotyki nie działały poprawnie.

                                                                 ***

Kim chcesz być w przyszłości, synku?

Strażakiem, mamo.

Krzyczę, bo nie mogę już tego znieść. Beznadzieja, która nadeszła wraz z przestaniem działania narkotyku, mnie przytłoczyła. Bardziej niż kiedykolwiek.

Gdzie się podziały moje dziecięce marzenia?

Gdzie podziałem się ja, wiecznie uśmiechnięty, wesoły dzieciak, który cieszył się każdym drobiazgiem?

Jego już nie ma. Jest nicość i pożerająca pustka. I tak w nią wskoczę. Przecież nie mam wyjścia, prawda?

                                                                    ***

           Musiałem się chociaż troszeczkę ogarnąć, ponieważ mieliśmy dzisiaj zacząć nagrywanie. Oczywiście, sekcja rytmiczna na samym początku. Nie uśmiechało mi się spędzić paru godzin w studiu razem z Takanorim i Akirą.

Byłem zmęczony, nawet podwójnie, dzięki działaniom ubocznym amfetaminy. Czułem, że uleciały ze mnie jakiekolwiek chęci do życia.

           Tuż po wejściu do studia, skierowałem się do perkusji, nie patrząc na nikogo, nie witając się z nikim. Znajdowała się w osobnym pomieszczeniu nagrań, jak wszystkie pozostałe instrumenty. Stała tam, lśniąc swoją czernią. Kochałem te bębny.

Zasiadłem na krzesełku, wybijając jakiś chaotyczny rytm. Przetarłem szorstką dłonią oczy, zatrzymując palce w kącikach. Chciałem już być w domu. Jak najszybciej. Położyć się, i nie wstać, aż do następnego dnia.

Przygryzłem szczypiącą wargę, którą zraniłem sobie ostatnio. Próbowałem skupić rozbiegany wzrok na przyciemnionej szybie oddzielającą mnie, od pokoju, w którym był cały sprzęt do nagrywania. Nie umiałem, więc zacisnąłem powieki i kontynuowałem grę.

Tępo było zabójcze. Ledwo wytrzymywałem. Prawie się gubiłem w najprostszych momentach, nie wspominając już o tych, gdzie musiałem dać z siebie wszystko, by brzmiało to do przyjęcia.

Skończyłem. Wreszcie.

Zebrałem się pośpiesznie i wyszedłem, mijając w drzwiach Akirę, który miał zaraz nagrywać. Potrącił mnie ramieniem, przez co uderzyłem głową o ścianę. Syknąłem cicho.

-Mógłbyś trochę uważać jak chodzisz, Kai.- skarcił mnie Reita. Pokiwałem ledwo zauważalnie głową. Nie obchodziło mnie to, co mówił lub robił. Nie patrzyłem na niego, bo mój nieprzytomny wzrok przyciągały drzwi dzielące mnie od wolności. Prawie biegiem wszedłem ze studia.

***

           Czym różnił się następny dzień? Dla mnie jednym. Przed wyjściem spojrzałem w lustro. Nie poznałem sam siebie. Matowe włosy opadały mi bezładnie na czoło i przekrwione oczy. Przymknięte powieki zasłaniały czarne tęczówki pozbawione dawnego blasku. Również, bardzo wyraźnie ukazały mi się kości policzkowe. Sine usta już nie układały się w dawny uśmiech. Zastanawiałem się, czy byłbym jeszcze kiedyś zdolny się szczerze uśmiechnąć. Pewnie nie.

Popatrzyłem po swoich ramionach, rękach i dłoniach. Wszędzie pokazały się kości. Schudłem? I sam tego nie zauważyłem?

W studiu również zasiadłem do perkusji, nie zwracając na nikogo uwagi. Pochodząc do instrumentu poczułem chwilowe, bardzo nikłe szczęście. Tak samo jak wczoraj, siadłem na krzesełku i rozglądałem się chaotycznie. Grałem, i chyba szło mi lepiej. Albo zwyczajnie, te utwory potrzebowały mniej wkładu ze strony perkusji.

Czułem się jakby lepiej. Ale wstając zrezygnowałem z tego twierdzenia. Miałem wrażenie, że się zaraz przewrócę, potykając się o własne nogi, na których ledwo się trzymałem. Podszedł do mnie Ruki i podał mi ręcznik. Podziękowałem mu skinieniem głowy. Wytarłem pot spływający mi ze skroni i odgarnąłem do tyłu włosy.

- No co?- mruknąłem niewyraźnie. Odkręciłem butelkę z wodą.

- Czy ty coś jesz ostatnimi czasy?- spytał Takanori, dźgając mnie w żebro. Nie lubiłem jak tak robił.

- Jem...- powiedziałem cicho, drapiąc się po głowie. Tak naprawdę, nie pamiętałem, kiedy spożyłem ostatnio jakiś posiłek. Amfetamina powodowała dość długi jadłowstręt, więc nawet nie myślałem, żeby cokolwiek jeść.

-Nie widać, szczerze mówiąc...-odwrócił wzrok, jakby zakłopotany.- Pomożesz mi z piosenką?

- Eh... Ja?- wskazałem na siebie palcem. Niestety, Takanori potwierdził kiwając głową.- Wiesz, że nie jestem w tym zbyt dobry...

- No weź, wystarczy, że powiesz mi, czym jest dla ciebie miłość. - oparł głowę na ręce, czekając na moją odpowiedź. Rozglądałem się po pokoju szukając słów.

- Wiesz, niedawno znalazłem swoją definicje miłości....- powiedziałem po pewnym czasie, wpatrując się w jakiś punkt nad Rukim. Przejechałem językiem po zeschniętych wargach. - Miłość to poświęcenie, ból, cierpienie... Nie da rady bez tego. Miłość nie jest szczęściem, chociaż zawsze była tak kojarzona. Prawdziwa miłość jest jednym wielkim smutnym kompromisem... Obie strony muszą się czegoś zrzec, by dojść kiedyś do szczęścia. Nie uważam miłości za pozytywne uczucie. Nie odczuwam niczego pozytywnego od dłuższego czasu. Dlatego wszystkie te gadki o szczęśliwych miłościach są dla mnie porostu wkurzające, żałosne i dziecinne...

Ucichłem. Czyżbym to miał na myśli, rozmawiając ze samym sobą niedawno? Czy to było odpowiedzią na pytanie, które zadałem sobie ja, nie Takanori? Poczułem w kącikach oczu łzy.

- Wybacz, muszę już iść.- wstałem przecierając oczy. Chciałem wyjść. Znowu. Byle w domu. Gdy miałem wykonać krok, wokalista chwycił mnie za ramię.

- Możesz, mi powiedzieć, co ci naprawdę jest?- syknął w moją stronę.

- Wybacz, Matsumoto, ale to już nie twoja sprawa.- odpowiedziałem wyszarpując rękę z chwytu. Wyszedłem, trzepiąc za sobą drzwiami. Wsiadłem do samochodu i pojechałem do domu, zostawiając za sobą zmartwienia. Tam czekała na mnie kolejna dawka leku na mój wieczny głód. Tak, tylko tego dzisiaj potrzebowałem.

                                                                    ***

Wybaczcie mi za wszystkie błędy, które popełniłam pisząc moment zażywania amfetaminy. Nie wiem jak to jest, ale szukałam parę godzin (dzięki Mizu) na internetku. Starałam się jakoś to dobrze i w miarę realistycznie pokazać.